Iedere week stuurt Joost Bleijie een brief aan de inwoners van Leiden waarin hij iets opvallends of bijzonders uit het (Leidse) nieuws aan de orde stelt. Unity.nu zendt deze brieven op vrijdagmiddag in het programma politiek@unity.nu

Beste Leidenaren,

PNG-afbeelding 11In een brief aan u beschrijf ik iedere week iets leuks, bijzonders, ergerniswekkends of bizars uit het Leidse nieuws van deze week. Iets waar ik enthousiast van word of een mening over heb. Of iets wat ik u graag zou willen vertellen zodat u ook weer op de hoogte bent. Deze week gaat het over een gedicht op de muur.

Beter een goede buur, dan een verre vriend: wellicht is dat wat  Mevrouw Berbee – Mentink, Toos,  uit de Leidse Bloemistenlaan heeft gedacht toen ze zichzelf en de buurt waarin ze woont een wel heel bijzonder verjaardagscadeau gaf. Niet ten behoeve van een Sweet Sixteen-verjaardag maar vanwege het feit dat Mevrouw Berbee – Mentink de respectabele leeftijd van 90 jaar heeft gehaald. Van harte Toos! Niet alleen de leeftijd is bijzonder maar het cadeau dus ook. Mevrouw Berbee – Mentink liet ten behoeve van haar verjaardag een muurgedicht aanbrengen op de zijkant van haar huis aan de Bloemistenlaan.  “Het is een cadeau aan mezelf en aan de mensen uit de buurt waar ik al 30 jaar woon“ zo citeert het Leidsch Dagblad Mevrouw Berbee – Mentink in de krant van vrijdag. Een idee waar ze al een hele lang tijd mee rondliep om te doen. Mevrouw Berbee – Mentink koos voor het gedicht “mens, durf te leven!” van Dirk Witte, dat onder andere bezongen is in een lied van Ramses Shaffy. Ietwat pijnlijk is het om te lezen dat het aanbrengen van dit gedicht nog wel wat voeten in de aarde heeft gehad. Niet bij Mevrouw Berbee – Mentink zelf, die wilde wel. Maar wel bij de gemeente. Geheel volgens vooroordeel strooide de gemeente volgens het artikel in het LD met mistige regels en stadsschoonvergunningen. Makkelijker werd het er niet op, maar het is getuigde foto in het Leidsch Dagblad wel gelukt. Een tikkeltje trots is Mevrouw Berbee – Mentink te zien voor het geschilderde gedicht op haar huis. Het is een mooie cadeau geworden.

Muurgedichten zijn er veel in Leiden. In de jaren 90 nam Leidenaar Ben Walenkamp het initiatief om oude ietwat vervallen muren van Leidse panden op te knappen en om daar een gedicht op de plaatsen. Gedichten in verschillende talen, van verschillende dichters, met verschillende boodschappen. Ruim 100 gedichten zijn er kriskras door Leiden te vinden. Vaak niet in de Nederlandse taal. Gelukkig is onder de muurschildering vaak een bordje aangebracht met vertaling er op. De gedichten zijn uiteindelijk gebundeld in 2 boekjes en hebben ook een soort van broertje gekregen. Naast gedichten zijn er sinds kort namelijk ook formules zichtbaar op de muur zoals de Wet van Snellius. Voor veel mensen net zo lastig te begrijpen als de gedichten in het Russisch of Portugees.

De muurgedichten in Leiden zijn in mijn beleving een mooi voorbeeld van hoe cultuur op een laagdrempelige manier kan worden gebracht. Hoe cultuur op een betrekkelijk eenvoudige manier de Leidenaar kan prikkelen om heel even stil te staan en hen even te laten kijken naar iets anders dan de dagelijkse beslommeringen.  Om eerlijk te zijn  verbaas ik me wel eens over de discussies die er over kunst en cultuur in Leiden gevoerd worden. Vooropgesteld, ik ben een leek op dit gebied, maar begrijp niet dat discussies over kunst en cultuur altijd gaan over hele ingewikkelde bedenksels met een onbegrijpelijk verhaal er achter. Maar omdat een aantal hele hippe Culturo’s het baanbrekend vinden, moet ik het ook baanbrekend vinden. En moet de gemeenschap er heel veel geld aan uitgeven. Het Lucas van Leydenfonds, het fonds voor kunst in de openbare ruimte en het daaraan hangende Lucas Art Award waarvoor kunstenaars van over de hele wereld worden ingevlogen om hele spannende dingen in Leiden te gaan doen, zijn daar voorbeelden van. Ik heb toch meer met De Hutspot in de Lakenhal en de dino’s in Naturalis, en met het meisje van acht dat graag viool wil leren spelen of de brugklasser van 12 die wil leren boetseren. Minder heb ik met allerlei dromerige, vaak zweverige types die mij proberen uit te leggen dat muziek opwekken uit planten toch echt cultureel baanbrekend is. Ik heb meer met Mevrouw Berbee – Mentink en haar muurgedicht, dus daarom beste Mevrouw Berbee – Mentink, nogmaals van harte gefeliciteerd met uw verjaardag en bedankt voor het mooie cadeau aan de buurt en de stad. Ik denk dat uw cadeau een schoolvoorbeeld is van hoe cultuur op een eenvoudige en laagdrempelige manier kan aanslaan bij een breed publiek.

Proost en goed weekend,

Joost Bleijie

Bron: Leidsch Dagblad