IMG_5525In de maandagcolumn geef ik mijn mening over een nieuwsbericht dat ik ergens tijdens de afgelopen week las in een van de Leidse media. Deze week: De cartoon van Maarten Wolterink in het Leids Dagblad van zaterdag 2 maart.

Gelijk maar met de deur in huis vallen: Ook ik ben steeds meer en steeds vaker met duurzaamheid, energietransitie en klimaatadeptatie bezig. Ook ik vind dat de doelen die gesteld zijn in het klimaatakkoord van Parijs gehaald moeten worden. Niet omdat het doelen zijn, maar omdat het gaat over het voortbestaan van onze planeet. Rentmeesterschap noemen ze dat in CDA-kringen. Anders gezegd en zonder jargon: ook ik denk steeds vaker na over hoe ik mijn steentje kan bijdragen aan het niet verder laten opwarmen van de aarde. Ook ik ben steeds vaker bezig met het feit dat we door de verandering van het klimaat oplossingen nodig hebben voor nieuwe problemen zoals wateroverlast bij hevige regenbuien, en ook ik ben steeds vaker bezig met het vinden van andere vormen van energie dan het vervuilende gas en benzine. Ik zit in de soort van luxepositie dat ik kan nadenken over zonnepanelen en/of een elektrische auto. Kortom, kom bij mij niet aanzetten met het verhaal dat ik een klimaatscepticus of een klimaatontkenner ben. Dat ben ik niet namelijk. Sterker nog, ik denk dat heel veel Leidenaren net zo zijn als ik. We willen ons steentje wel bijdragen aan klimaatverbetering maar we weten niet zo goed hoe! En als we het al weten, dan houden de flinke kosten ons nog tegen. En het oerwoud aan regels en bureaucratische obstakels.

Duurzaamheid en klimaat, er is geen thema in de politiek actueler. Je hoeft de krant maar open te slaan of een programma op de TV aan te zetten of er wordt gesproken over duurzaamheid. Alles is tegenwoordig duurzaamheid! Helaas is de vraag hoe we de gewone man op een makkelijke en betaalbare manier gaan helpen om te verduurzamen steeds verder naar de achtergrond verdwenen. Steeds vaker staan fancy (detail)voorstellen in de schijnwerpers. Neem nou het voorstel van GroenLinks Leiden om in Leiden verkeersborden van bamboe te introduceren. Een sympathiek voorstel dat ongetwijfeld bijdraagt aan minder CO2-uitstoot en ongetwijfeld duurzamer is. Maar wel een voorstel dat mijlenver bij de duurzaamheidsbeleving van de Leidenaar af staat. “Echt?” was een reactie van een vriend van mij op het bamboevoorstel van GroenLinks, met als grappende toevoeging, “willen ze van Leiden een soort Beekse Bergen maken?” Ook de spotprent zoals die in het Leidsch Dagblad stond toont aan dat de discussie een beetje ridiculiseert als dit soort voorstellen gedaan worden. De Leidenaar is net gewend aan de gedachte over zonnepanelen en het scheiden van afval. Bamboeverkeersborden werken dan weer averechts. Ben ik dan tegen? Nee hoor, sympathieke voorstellen verdienen alle sympathie. Maar of dit de discussie helpt? En dit de Leidenaar echt overtuigt om te verduurzamen? Of dit echt zoden aan de dijk zet? Ik vraag het me af. Volgens mij moeten we uitkijken dat we niet doorslaan op het gebied van duurzaamheid. Verstandiger is om realistisch te zijn. Dat sluit veel beter aan bij de belevingswereld van de Leidenaar!